Çünkü çarşılardan geçtim | İlk Nüsha
15695
post-template-default,single,single-post,postid-15695,single-format-standard,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,no_animation_on_touch,qode-title-hidden,paspartu_enabled,paspartu_on_top_fixed,paspartu_on_bottom_fixed,vertical_menu_outside_paspartu,qode_grid_1200,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Çünkü çarşılardan geçtim

Neden öldüğümü anlamayacaklar
Çünkü, güneşler doğar çarşılar üzerine

Getirip
Develerini yıkmışlar
Gümüş çadırlarını kurmuşlar
Zencefil satıyorlar hatta
Ateş yakıyorlar geceleri
Bazen namaz kılıyorlar
Sevişiyorlar boş vakitlerinde

Çünkü, öldüğümü anlamayacaklar neden
Büyüse bile mezarımdan ormanlar
Ama Kur’an okuyacaklar
Şerbet dağıtacaklar
Ve terleyecekler ara sıra
Çünkü, beni bilmemişlerdi zaten
Ve zencefil satacaklar
Ve durmadan ama durmadan çoğalacaklar

Kuyuların yanından geçerdik
Esmer köyler bırakırdık gerimizde
Ve atlar
İpekli toplardık unuttum şimdi nerelerden
Kokular yağlar biraz yorgunluk
Gece oldu mu uyurlardı
Karıları vardı bazılarının
Bir testiye dokunurdum elimle
Öylece sabahı bulurdum

Sonra güneşler doğardı çarşılar üzerine
Bırakıp gidemezdim o tenteleri
Nereye gitsem gelirlerdi arkamdan
Nereye gitsem susamak vardı pişmanlık vardı
O testiyi özlerdim belki
Belki yatağımı arardım
Tabanlarım çatlardı kumdan
Sıcak üşütürdü beni

Hiç bilmeseydim testileri yatakları develeri
Çekip giderdim gelmemeye
O en eski yalnızlığım çekip gitmiş
Gelmez artık

Nedendir anlamadım
Kendi ülkeme yıldızlar değmez, sular akmaz
Yağmur işlemez ağaçlarıma
Bırakmaz beni kalabalık
Çünkü çarşılardan geçtim

Neden öldüğümü anlamayacaklar
Doğururken de bilmediler bunu
Minareler gösterdiler yalnız, hep elimden tuttular
Üstelik üzüldüler benimle oldukça ağladılar
Kim bilir nerelerden düştüm
Nerelerim kanadı hiç anlamadılar

Baksam sevişirler şimdi ve salıncak kurarlar
Hatırlamak en büyük düşmanıdır yalnızlığın
Ucunda yaşamak var
Bütün yolları denedim
Akşamları testilere testilere dokundukça
Gölgelere sığındıkça gördüm Kur’an okuduklarını
Namaz kıldıklarını
Gün gelir inanırsın dedi en yaşlıları
“Yaşlanınca görürüm seni”
Sakalım ağarmamışken öldüm ve ölünce sevindi
Zencefil sattı çarşıda

Her şeyi unuttum
Hiç hatırlamadım
Gün geldi hepsi silindi ama

Neden öldüğümü anlamadılar
Çünkü güneşler doğdu çarşılar üzerine
Uzaklardan bir deniz büyüdü uykularına
Elleri karılarına değdi, çocukları ağladı birden
Kum tanecikleri büyüdü gözlerine kaçtı çünkü

Birer birer uyandılar
Gecikmiş bir alevle ışıyınca sokaklar
Zencefillerini çıkarıp eskitilmiş
Bir çarşıya başladılar

Ülkü Tamer

Kaynakwww.youtube.com

Hiç yorum yok

Yorum yapın